Zajęcia ruchowe z elementami gimnastyki korekcyjnej

Prawidłowa postawa ciała w dużym stopniu decyduje o zdrowiu dziecka. Postęp cywilizacji przyczynia się do eliminowania wysiłku fizycznego prowadząc do dysfunkcji układu ruchowego. W wieku przedszkolnym obserwuje się liczne wady rozwojowe w postawie ciała. Szczególnie wyraźnie zaczynają się one nasilać u dzieci po 5 roku życia. Jedne z nich wynikają z wątłości budowy, niewystarczającej odporności organizmu, bądź są skutkiem przebytych chorób, a jeszcze inne wywodzą się z błędów wychowawczych, nieodpowiednich warunków życia.

 

Gimnastyka korekcyjna jest z jednej strony działem kultury fizycznej, z drugiej zaś dotyczy medycyny. Zajmuje się wykorzystaniem specyficznych ćwiczeń kształtujących, w których ruch został podporządkowany celom terapeutycznym. Ćwiczenia mają doprowadzić do korekcji i zapobieganiu wystąpienia nieprawidłowości postawy ciała, np. spowodowanych brakiem aktywności fizycznej czy też złymi nawykami.

 

Wszystkie ćwiczenia mają formę zabaw ruchowych. Dzięki zajęciom dzieci poprzez zabawę i współdziałanie w grupie mają możliwość korzystania z doświadczeń zmysłowych i jednocześnie odkrywania własnych umiejętności ruchowych. wad postawy ciała. W przedszkolu stykamy się z pojęciem gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej, co oznacza, że - oprócz powyższego - wpływa się na dziecko:

  • rozwija zdolności motoryczne,
  • kształtuje orientację w przestrzeni,
  • nawiązuje pozytywne relacje poprzez współdziałanie w grupie (forma zabawowa),
  • odczuwa radość ze wspólnej zabawy z rówieśnikami,
  • doskonali zwinność i zręczność,
  • odczuwa stan relaksu i odprężenia.
Podczas zajęć szczególną uwagę zwracamy na:
- unikanie zachowan powodujących wady postawy, przejawianie zachowań i stosowanie cwiczeń sprzyjających prawidłowej postawie ciala;
- wyrabianie nawyku prawidłowej postawy ciała  i wzmacnianie gorsetu mięśniowego;
- stosowanie zasady dyscyplinowania ciała i ducha w działaniach codziennych;
- przeciwdziałanie niepożądanym zjawiskom rozwojowym oraz likwidowanie zjawisk już zaistniałych.
 

"O Rupakach" - Danuta Wawiłow

Usiądź przy mnie, mamusiu. Coś ci powiem do uszka... Wiesz, kto do mnie przychodzi, jak się kładę do łóżka? Takie śliczne, puchate, kolorowe jak ptaki... Za nic w świecie nie zgadniesz! To przychodzą RUPAKI! Te RUPAKI, mamusiu, to są takie zwierzaki - trochę jakby kociaki, trochę jakby dzieciaki, trochę jakby motyle, krokodyle czy raki... Nie rozumiesz, mamusiu? No, po prostu - RUPAKI! Są RUPAKI dorosłe i RUPAKI - dzieciaki, są RUPAKI - dziewczyny i RUPAKI - chłopaki, są RUPAKI - mądrale i RUPAKI - głuptaki, są brzydale i wcale, wcale ładne RUPAKl... Te RUPAKI mieszkają w różnych dziurach i kątach, i na przykład za szafą, gdzie się kurzu nie sprząta, i w szufladzie tatusia, i na półce z książkami, i w wózeczku dla lalki też nocują czasami. Strasznie boją się myszy i nie lubią jeść sera, zawsze tańczą kozaka, gdy na burzę się zbiera, śpią w kaloszach, a kąpiel zawsze biorą we frakach... Nie chcesz wierzyć? Naprawdę! Ja się znam na RUPAKACH! Jeśli spotkasz któregoś w kuchni albo w łazience, to go możesz pogłaskać albo wziąć go na ręce, tylko nie mów przypadkiem: Jejku, co za pokraka!", bo ty nie wiesz, jak łatwo jest obrazić RUPAKA! Popatrz, popatrz, już przyszły. Jeden siedzi na oknie! Oj, przepraszam, mamusiu, że tak ziewam okropnie! Jak mi bajkę opowie, to powtórzę ci rano... Teraz już mnie pocałuj... Zaraz zasnę... Dobranoc!